Wieś (dawn. Bereska ) położona nad potokiem Bereźnica, przy szosie z Hoczwi do Polańczyka. Lokowana na prawie wołoskim w I połowie XVII wieku w dobrach Balów z Hoczwi. Do II poł. XVIII w. pozostawała w rękach Balów, którzy wznieśli tu murowany dwór otoczony fortyfikacjami. Kolejni właściciele, Fredrowie, urządzili wokół dworu park krajobrazowy. Pod koniec XVIII wieku Bereska wraz z Wolą Matiaszową należała do rodziny Błońskich, a od 1800 roku - poprzez małżeństwo - przeszła na Tobiasza Walentego Żurowskiego, żonatego z Julianną z Błońskich. Potem należała do syna tych ostatnich, Adama Żurowskiego (1801-1864), żonatego z Pauliną Ostaszewską (1811-1835). W kolejnych latach majątek ten stanowił własność syna Adama i Pauliny, Teofila Żurowskiego (ur. 1833), a potem jego syna, Wiktora Żurowskiego żonatego z Władysławą Gniewosz. Ten ostatni w 1892 sprzedał dobra w Beresce Karolowi i Helenie z Biesiadeckich hr. Starzeńskim. W 1916 majątek ziemski w Beresce został sprzedany rodzinie Adamskich, a od 1921 należał do Macudzińskich. W wyniku tzw. reformy rolnej przeszedł po II wojnie światowej na własność Skarbu Państwa.

• ruiny cerkwi z XIXw.
• pozostałości parku dworskiego (przy wjeździe od strony Hoczwi, po lewej) ze śladami ziemnych fortyfikacji bastionowych (XVII w.). W parku pomniki przyrody: 3 dęby o obwodzie 420-470 cm. i sosna (370 cm).